Hanna Nałkowska studiowała dwukrotnie w Szkole Sztuk Pięknych: 

• w latach 1909-1910 pod okiem Xawerego Dunikowskiego 
• w latach 1915-1917 pod kierunkiem Edwarda Wittiga, Edwarda Trojanowskiego, Stanisława Lentza i Karola Tischego. 

Na przełomie lat 20. i 30. XX wieku Hanna doskonaliła swoje umiejętności techniki rzeźby w marmurze we Włoszech i w Paryżu (w pracowniach Charlesa Despiau, Marcela Gimonda oraz Josepha Bernarda i Astrid Noack).

Debiutowała w 1913 roku w Salonie Wiosennym Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych rzeźbą Helenka.  

Postaci kobiece, Helenka, Portret Zofii Nałkowskiej, Bezdomna czy Przed nieznanym, rzadko później znajdowały się w jej twórczości. 

Częściej rzeźbiła idealizowane portrety męskimi. 

Uprawiała rzeźbiarstwo zawodowo przez 50 lat, równocześnie zajmując się działalnością społeczną i edukacyjną. 

Fotografia przedstawia Hannę Nałkowską w stroju roboczym – sukienka i beret na głowie, pochylającą się nad bardzo dużą rzeźbą przedstawiającą mężczyznę z nagim torsem. Hanna w ręku trzyma narzędzie rzeźbiarskie i pracuje przy uchu rzeźbionej postaci. 

Logotypy umieszczone poziomo w kolejności od lewej strony:

Logotyp MKiDN – Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Logotyp Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich Logotyp Gminy Wołomin