Zofia Nałkowska wydaje tom opowiadań „Tajemnice krwi”. W „Świecie” drukuje powieść „Hrabia Emil”. W czasopismach „Świat” i „Trybuna” publikuje „Charaktery”.
Swoje myśli o wojnie, najgłębsze przeświadczenia o tym, że wojna jest złem niezależnie od tego, o co się toczy – wyraziłam w książkach: „Hrabia Emil” i „Tajemnice krwi”.
(Z. Nałkowska, O sobie)
Zofia poznaje Jana Tomasza Gorzechowskiego (1874–1948, pseudonim konspiracyjny „Jur”), bojowca PPS, wsławionego głośną akcją z 1906 roku, kiedy to uwolnił z Pawiaka dziesięciu więźniów politycznych. Jur–Gorzechowski był współorganizatorem Legionów, szefem żandarmerii polowej I Brygady.
Ogłasza artykuły „Obrona słów” oraz „Glosy do Kordiana”.
Lata I wojny światowej spędza Nałkowska, wraz z matką, siostrą i babką na przemian na wołomińskich Górkach lub w Warszawie.
„Sfinks” drukuje powieść Zofii Nałkowskiej „Węże i róże”. Ukazuje się też tom nowel pt. „Lustra”.
Zofia Nałkowska odbywa podróż do Drezna przez Pragę.
29 stycznia umiera Wacław Nałkowski.
Pisarka definitywnie rozstaje się z Leonem Rygierem.
Zofia Nałkowska po raz pierwszy wyjeżdża do Włoch.
Ukazuje się powieść „Narcyza”.
W książkach swych pisałam o miłości i myślałam, że każdy ma do niej prawo. Pisałam też o sztuce, o piękności filozoficznego myślenia: „Kobiety”, „Książę”, „Koteczka”, „Rówieśnice”, „Narcyza”, „Węże i róże”, „Lustra” – te książki należą do mojej tamtej przeszłości i dzisiaj są mi obce.
(Z. Nałkowska, O sobie)
Zofia Nałkowska staje, obok ojca, jako świadek obrony przed sądem partyjnym przeciwko Stanisławowi Brzozowskiemu (1878–1911). Poznaje Edmunda Szalita (1884–1915), szwagra Brzozowskiego, z którym łączy ją wzajemne uczucie.
Przenosi się do Krakowa.
Ukazuje się książkowe wydanie „Rówieśnic” oraz tomu nowel pt. „Koteczka, czyli białe tulipany”, publikowanych uprzednio w latach 1905–1908 w czasopismach.
Zofia Nałkowska drukuje w „Sfinksie” powieść pt. „Rówieśnice”.
Zofia Nałkowska bierze udział w Krajowym Zjeździe Kobiet Polskich, wygłasza referat „Uwagi o etycznych zadaniach ruchu kobiecego”.
Odczyt w Nałęczowie i pobyt u Żeromskich.
Po likwidacji „Ech Kieleckich” wraca do Warszawy.
