6 wąska tablica

Goście na Górkach

Fotografia Zofii Nałkowskiej i Antoniego Bolesława Dobrowolskiego z psem w sadzie na Górkach – Zofia na krześle, AB Dobrowolski w trawie.
Cytat z książki Zofii Nałkowskiej „Mój ojciec”.

„Wszyscy oni latem odwiedzali nas na Górkach i wraz z nami cieszyli się ich urodą. Bo jednak co roku wracaliśmy do Górek na letnie miesiące. Czekały nas tam kochane zwierzęta, Morus i Półmordek, kury mające też własne imiona, oswojony zając, przez czas niedługi oswojona wrona, wrzeszcząca o byle co, a później już niezapomniana sowa, zwana Wunią, i utrapienie wszystkich zwierząt – mały ruchliwy i kolący jeż.”

Czytaj dalej „Wystawa z okazji 30-lecia Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich (6)” →

5 wąska tablica

Dom w dziełach mieszkańców

Cytaty z książek Zofii Nałkowskiej:

„Do Wołomina za to biegał naprawdę Morus, zabierając ze sobą młodego, niedoświadczonego Półmordka, i wystawał tam godzinami, patrząc na próżno w zimne oblicze rzeźnika.”
Zofia Nałkowska „Widzenie bliskie i dalekie”

„Był dom, był las, trochę zwierząt – a poza tym już tylko psychologia. Zupełnie jak w skandynawskiej powieści.”

Zofia Nałkowska „Dom nad łąkami” Czytaj dalej „Wystawa z okazji 30-lecia Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich (5)” →

4 wąska tablica

Górki w dziełach mieszkańców.

Cytat z książki Zofii Nałkowskiej „Widzenie bliskie i dalekie”

„Okolica ta i to miasteczko przeniknęły do różnych moich książek. Na ścianach boleborzańskiej jadalni, w której Zenon Ziembiewicz po raz pierwszy zobaczył Justynę, paliły się ognie wołomińskich zachodów słonecznych. Dwie wołomińskie nierównej wysokości topole rosną po obu stronach bramy wjazdowej w Łaskawicy. Z bramy tej wyszedł Baraz z Sonką Wysokolską na drogę, która wydała mu się kiedyś drogą do szczęścia.”

Czytaj dalej „Wystawa z okazji 30-lecia Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich (4)” →

3 wąska tablica

Czas na Górkach

Zniszczona fotografia domu z czasów powojennych, widoczne miejsce po zgięciu zdjęcia. Widok od południa. Zniszczona elewacja domu, brak balkonu, rozsypujący się ganek. Przed domem krzewy bzu/jaśminu, górujący nad domem klon po prawej stronie, z lewej stara sosna.

Cytat z książki Zofii Nałkowskiej „Dom nad Łąkami”:

„Wielki jasnozielony konik polny, który chodził po stole przy jedzeniu, mysz chowana w pudełku od cukierków, diademy plecione z sitowia i poutykane piórami, do udawania Indian, naszyjniki z jarzębiny, szałasy z gałęzi i fortece z kamyków, dwa równoległe ogródki, ogrodzone patykami, gdzie rosły nasturcje, dynia, słoneczniki i trochę sałaty, która sama się zasiała – takie było nasze życie.”

Widok wschodniej elewacji domu z lat 60tych dwudziestego wieku. Część elewacji porośnięta pnączem, elewacja zniszczona, widoczne ślady łatania okien/przeróbek. Wschodnia skarpa ze starą sosną i posadzonymi pod nią drzewkami liściastymi. Czytaj dalej „Wystawa z okazji 30-lecia Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich (3)” →

2 wąska tablica

Powstanie domu.

Cytat o powstaniu domu z książki Zofii Nałkowskiej „Dom nad Łąkami”:

„I tak – żal za tym, co było, sprawił, że powstało coś nowego. Na tej ostatniej górze leśnej nad łąką w rok później stał już nowy dom.
Dom był mniejszy, drewniany – nie piękny murowany, jak tam. (…) Ale z obu stron drzwi oszklonych do jadalnego pokoju były i tu dwa okna wysokie i węższe od innych, jak podobno były tam. Ale posadzone były przed domem klony i jesiony, jak tam.”

Czarno białe zdjęcie domu z lat 70tych. Dom w złym stanie, z obdrapanym tynkiem, zamkniętymi okiennicami i zniszczonym gankiem. Koło domu drzewa, w tym jeden z klonów posadzonych kiedyś przed domem przez Nałkowskich. Czytaj dalej „Wystawa z okazji 30-lecia Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich (2)” →

1 wąska tablica

Na dawnym miejscu życia

Czarno-białe zdjęcie domu Nałkowskich z lat 40-tych dwudziestego wieku. Dom wyremontowany przed II wojną światową. Białe ściany, dom na szczycie bezleśnej górki. Obok domu kilka drzew i krzewy.

Cytat z książki Zofii Nałkowskiej „Dom nad Łąkami”:

„(…) ten dom stał się wzorem dla innych domów, i miarą i prawem, i najdroższym na zawsze wspomnieniem.
Muszę to powiedzieć: domu drogi, gdzie nie ma już mnie, (…) najlepsza, najbliższa łez tęsknota moja, jest zawsze przy tobie!
I jeżeli stanie się , że umrę gdzie indziej, to jednak o tym właśnie pomyślę w ostatniej godzinie, pomyślę tymi słowami, które powiedziałam już raz: dom swój i przystań ostatnia”.

Czytaj dalej „Wystawa z okazji 30-lecia Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich (1)” →