Mural z wizerunkiem Zofii Nałkowskiej zdobi od niedawna kolejne miasto! Tym razem to Tychy zaprosiły tę wielką pisarkę do siebie. Na budynku przy ul. Zofii Nałkowskiej powstał mural zainspirowany zdjęciem autorki „Granicy” wykonanym w Polanicy w 1954 roku. Nam bardzo się ta praca podoba i gratulujemy Tychom doskonałego pomysłu! Czytaj dalej „Nałkowska w Tychach”
Kategoria: Zofia Nałkowska
Zofia Nałkowska – „Granica” i „Medaliony”
Pragniemy poinformować, że na kanale YouTube Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich w Wołominie jest od 30 czerwca dostępna lekcja muzealna pt. „Zofia Nałkowska – „Granica” i „Medaliony””. Lekcja dostępna jest w wersji z napisami pod linkiem
77 Rocznica Powstania W Getcie Warszawskim
„Książeczkę tę, której maszynopis przyniósł mi nieznajomy młody autor, jeden z przywódców żydowskiego Powstania, przeczytałam jednym tchem, nie odrywając się od niej ani na chwilę.
– Ja nie jestem pisarzem – powiedział. To nie ma żadnej wartości literackiej.
Jednak jego nie literackie opowiadanie osiąga to, co udaje się nie wszystkim arcydziełom. Daje w słowie poważnym, celnym, powściągliwym wolny od frazesu protokół zbiorowego męczeństwa, utrwala mechanizm jego przebiegu. Jest także autentycznym dokumentem zbiorowej mocy ducha, ocalonej z największej klęski, jaką znają dzieje narodów.”
Z. Nałkowska
[Wstęp do „Getto walczy” M. Edelmana]
2 Kwietnia – Międzynarodowy Dzień Książki Dla Dzieci
„Wtedy dopiero poznałam ze wzruszeniem, że to jest ten sam, mój, dobry, łagodny, kochany zając. Był taki dobry. Jeżeli nawet czasem coś zbroił, to tylko przez roztargnienie. Wchodził na przykład łapkami do spodka z mlekiem, ale jak mu było łapki wyjąć, to już ich, póki pamiętał, na nowo nie wkładał. Tylko, naturalnie, że dosyć prędko zapominał. Jak się po jedzeniu oblizywał, to mu się wtedy nos najbardziej ruszał – i co gorsza, że każda część osobno. I żeby się nie wiem ile razy oblizał, to miał zawsze na brodzie, po mleku, białą kropkę, bo oblizywał się tylko do góry.”
Zofia Nałkowska „Między zwierzętami”
Wszystkim młodym i najmłodszym czytelnikom polecamy zbiór opowiadań „Między zwierzętami” o niezwykłych przyjaciołach pani Zofii.
„Choucas. Powieść internacjonalna”
W sytuacji, gdy jesteśmy zmuszeni ograniczyć swoją aktywność do niezbędnego minimum, Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich postanowiło zaproponować Państwu kilka lektur na umilenie czasu kwarantanny. Oto pierwsza z nich: „Choucas. Powieść internacjonalna” Zofii Nałkowskiej opublikowana w 1927 roku. Czytaj dalej „„Choucas. Powieść internacjonalna””
Jarosław Iwaszkiewicz
Przychodzi mi na pamięć takie oto jedno lato, zamknięte w puszczach leśnych nad rzeką Teterewem, dżdżyste i grzybne, mokre i samotne; miałem wtedy szesnaście lat. Cóż za objawienia! W leśnej głuszy brzmiały wówczas beethovenowskie sonaty, grane na prastarym fortepianie, i – jak błyskawice, rozjaśniające duszne i burzliwe niebo – książki. Repertuar ich może wyda się dzisiejszej młodzieży nieco naiwny lub przestarzały, ale dla moich szesnastu lat to były wstrząsy niezapomniane. A w tym wieku czyta się przecież bez żadnego wyboru, pochłania wszystko, co pod rękę wpadnie. „Wiosenne Wody” Turgieniewa, „Bracia Karamazow”, „Portret Doriana Graya”, „Gotyckie Pokoje” Strindberga, „Ad Astra” Orzeszkowej i Romskiego – tytuły książek bezładnie cisną mi się na usta. Trudno mi było wówczas ustalić ich hierarchię. A i dziś jeszcze z tą lekturą związanych jest dla mnie tyle afektów, tyle namiętności, że niełatwo mi jest wśród nich przebierać i jakąś hierarchię między nimi ustalić. Jeżeli do tego dodamy pierwsze objawienia poezji francuskiej i rosyjskiej, Moréasa i Błoka – można będzie zrozumieć, czym się stało owo lato. Czytaj dalej „Jarosław Iwaszkiewicz”
Każdy z nas jest zbrodniarzem możliwym
Każdy z nas jest zbrodniarzem możliwym. To, to! Każdy jest zbrodniarzem, który nie popełnił zbrodni. I o nikim tego nie wiadomo – przedtem!
(Dzień jego powrotu. Dramat w 3-ch aktach, Warszawa: Gebethner i Wolf, 1931, s. 25)
Cierpienie łatwiejsze jest od szczęścia
Rzeczywistość – już tymczasem, że się potwierdza przez różne gałęzie naszych zmysłów – jest zachwycająca. (…) Na przekór temu, co mówią, rzeczywistość łatwiejsza jest od marzenia tak samo, jak cierpienie łatwiejsze jest od szczęścia.
Lustra, Kraków: Spółka Nakł. „Książka”, s. 141
W cieniu sławy
Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich poleca książkę Ewy Jałochowskiej pt. „W cieniu sławy. Zapomniane rodzeństwa sławnych Polaków”, Wydawnictwo MUZA, Warszawa 2018 Czytaj dalej „W cieniu sławy”
Magdalena Goik
Wczesna proza Nałkowskiej to jednak znacznie więcej niż popularny romans. Bohaterki powieści, „panny na wydaniu”, poszukują bowiem siebie i własnej przestrzeni, zarówno w wymiarze fizycznym (w sensie dosłownym – własnego pokoju, mieszkania, domu), jak i w wymiarze egzystencjalnym – tej intymnej przestrzeni, gdzie mogą być tym kim chcą. Miejsca, które same według własnych pragnień mogą porządkować i nazywać. Po rozstaniu z Rygierem, Zofia jest już świadomą swego wyboru, zawodową pisarką. Jej status samotnej rozwódki utrzymującej się wyłącznie z pisania nie dawał poczucia stabilizacji, ani emocjonalnej, ani materialnej. (…) Wciąż obawia się, że nie wystarczy jej pieniędzy na codzienne wydatki, często żyła na kredyt pożyczając pieniądze od rodziców. (…) Narzeka także, że jeśli „do jesieni nie skończy powieści, nie będzie miała z czego żyć”. Obawa przed możliwością nie ukończenia pracy związana była z tym, że niełatwo jej było zasiąść do pisania, ponieważ uważała, że codzienność absorbuje człowieka mnóstwem drobnych spraw, a tworzenie wymaga całkowitego zaangażowania intelektualnego i emocjonalnego. Nałkowska w ogóle uważała, że pisanie przychodzi jej z trudnością, traktowała je jako rzemiosło, choć nie pozbawione pierwiastka duchowego, a nawet czegoś mistycznego, co istnieje poza nią, poza twórcą. Ona sama zaś jest tylko narzędziem czy medium, którego zadanie polega na przekazywaniu.