„Dwa lata temu jeden z komitetów blokowych Wołomina wystąpił z inicjatywą zorganizowania w mieście biblioteki im. Wacława Nałkowskiego. […] Pomysł ten, który miał wielu zwolenników, dotychczas nie został zrealizowany. Nie został też doprowadzony do końca drugi projekt – urządzenia w „domu nad łąkami”, w którym mieszkała Nałkowska, muzeum jej imienia. Myśl ta jest godna uwagi.” […]
Z. Rossa,
Czy w Wołominie powstanie Muzeum Zofii Nałkowskiej?
„Trybuna Mazowiecka”, 1955 nr 278
„Znakomita rzeźbiarka Hanna Nałkowska jeszcze za życia swej siostry Zofii Nałkowskiej rozpoczęła portretowanie jej głowy. Obecnie Hanna Nałkowska skończyła rzeźbę, która odlana będzie w brązie. Rzeźba oddaje wiernie charakter pięknej głowy pisarki, wyraz jej twarzy i wzrusza każdego, kto znał Zofię Nałkowską. Rzeźba ta wejdzie zapewne w skład Muzeum Zofii Nałkowskiej, które zgromadzi jej rękopisy, książki, listy i pamiętniki.”
„Ekspress Wieczorny”, 1955 nr 45
Odnaleziony niedawno tekst przemówienia wygłoszonego przez nauczycielkę Stanisławę Bobkowską (1895–1961), która w imieniu mieszkańców Wołomina 22 grudnia 1954 r. żegnała Zofię Nałkowską na cmentarzu Powązkowskim:
Pragnę powiedzieć tu nad grobem wielkiej Nałkowskiej kilka słów w imieniu mieszkańców dawnej osady Wołomin, będącej za czasów carskich miejscem zesłania przestępców kryminalnych, a miastem niezłomnym za czasów okupacji. Obecnie jest to miasto blisko 20–to tysięczne, podniesione przez Polskę Ludową do godności miasta powiatowego, dającego Ukochanej Ojczyźnie zastępy rzetelnie pracujących robotników, młodzieży szkolnej i inteligencji.
Pragnę tu mówić zwłaszcza w imieniu tych wołominian, którzy znali Zofię Nałkowską nie tylko z jej pięknych, wstrząsających sumieniem ludzkim książek, ale którzy zetknęli się osobiście z czarem Jej jaźni, Jej umysłu, Jej sposobu bycia z ludźmi, Jej oczu odzwierciedlających błękit nieba – oczu, które umiały patrzeć bez odrazy w najgłębsze rany ludzkie.
Pragnę złożyć tu, Drogiej nam wołominianom, Pani Zofii, serdeczne podziękowanie za to, że interesowała się życiem nas – szarych ludzi i po mistrzowsku umiała je zafiksować. Zwłaszcza w niedawnych latach czynnie interesowała się sprawami naszego terenu i nieraz służyła nam dobrą radą i pomocą.
W ostatnim okresie życia Pani Zofia często wspominała Wołomin, wspominała drogi dla Niej Dom nad łąkami.
Pisarka uczestniczy w paryskich obradach kongresu PEN–Clubu i wygłasza referat pt. „Pisarz i krytyk”.
Zofia Nałkowska zostaje współpracowniczką „Oblicza Dnia”. Uczestniczy w redagowaniu miesięcznika literackiego „Studio”.
Otrzymuje Nagrodę Państwową za powieść „Granica”. Zostaje wyróżniona Złotym Wawrzynem Polskiej Akademii Literatury.
Premiera „Renaty Słuczańskiej” w Teatrze Narodowym w Warszawie i książkowe wydanie sztuki.
Książkowe wydanie „Granicy”.
Ukazuje się tom opowiadań pt. „Między zwierzętami”.
Zofia otrzymuje nominację na członka Polskiej Akademii Literatury. Zostaje członkiem grupy literackiej „Przedmieście”.
Nałkowska w „Tygodniku Ilustrowanym” drukuje w odcinkach „Granicę”.
Premiera dramatu „Dzień jego powrotu” w Teatrze Narodowym w Warszawie i książkowe wydanie sztuki.
Ukazuje się tom opowiadań „Ściany świata”.
