Zofia Nałkowska po raz pierwszy wyjeżdża do Włoch.
Ukazuje się powieść „Narcyza”.
W książkach swych pisałam o miłości i myślałam, że każdy ma do niej prawo. Pisałam też o sztuce, o piękności filozoficznego myślenia: „Kobiety”, „Książę”, „Koteczka”, „Rówieśnice”, „Narcyza”, „Węże i róże”, „Lustra” – te książki należą do mojej tamtej przeszłości i dzisiaj są mi obce.
(Z. Nałkowska, O sobie)
Zofia Nałkowska staje, obok ojca, jako świadek obrony przed sądem partyjnym przeciwko Stanisławowi Brzozowskiemu (1878–1911). Poznaje Edmunda Szalita (1884–1915), szwagra Brzozowskiego, z którym łączy ją wzajemne uczucie.
Przenosi się do Krakowa.
Ukazuje się książkowe wydanie „Rówieśnic” oraz tomu nowel pt. „Koteczka, czyli białe tulipany”, publikowanych uprzednio w latach 1905–1908 w czasopismach.
Zofia Nałkowska drukuje w „Sfinksie” powieść pt. „Rówieśnice”.
Zofia Nałkowska bierze udział w Krajowym Zjeździe Kobiet Polskich, wygłasza referat „Uwagi o etycznych zadaniach ruchu kobiecego”.
Odczyt w Nałęczowie i pobyt u Żeromskich.
Po likwidacji „Ech Kieleckich” wraca do Warszawy.
Debiutuje na łamach „Przeglądu Tygodniowego” wierszem pt. „Pamiętam”. Do roku 1907 drukuje liryki w modernistycznych pismach, takich jak: „Chimera”, „Głos”, „Krytyka” i inne.
Rozpoczyna pisanie dziennika, którego pierwsze zeszyty do roku 1899 uległy zniszczeniu.
Zofia Nałkowska rozpoczyna naukę na pensji Anieli Hoene w Warszawie. Początkowo miała lekcje w domu, matka uczyła ją geografii i niemieckiego, ojciec – geometrii, arytmetyki i logiki.
10 listopada urodziła się w Warszawie przy ul. Kruczej 10 Zofia Nałkowska, córka wybitnego geografa, publicysty i krytyka literackiego Wacława Nałkowskiego (1851–1911) i Anny z Szafranków (1862–1942), pochodzącej ze słowackiej rodziny urzędniczej. Czytaj dalej „1884”