Czesław Miłosz

Wychowana w kulturalnej rodzinie, córka znanego warszawskiego uczonego i publicysty, Wacława Nałkowskiego, Zofia Nałkowska była w młodości jedną z tak licznych w czasach Młodej Polski sawantek. W publikowanych przed pierwszą wojną światową powieściach, poczynając od Kobiet (1906), popełniała kolejno wszystkie grzechy tej epoki: estetyzm, sztuczność i przedstawianie pozornej głębi psychologicznej. Po pierwszej wojnie chwalono Nałkowską jako najznakomitszą przedstawicielkę powieści psychologicznej i tłumaczono ją na wiele języków. Ale jej najdojrzalszy utwór powstał później. Była to Granica (1935). Cała myśl autorki, która przeszła wszystkie odcienie mód intelektualnych, kolejno następujących po sobie w Europie, doszła w tej powieści do szczytu, ale została tu poddana nowej dyscyplinie. Czytaj dalej „Czesław Miłosz”

1936

Zofia Nałkowska zostaje współpracowniczką „Oblicza Dnia”. Uczestniczy w redagowaniu miesięcznika literackiego „Studio”.

Otrzymuje Nagrodę Państwową za powieść „Granica”. Zostaje wyróżniona Złotym Wawrzynem Polskiej Akademii Literatury.

Premiera „Renaty Słuczańskiej” w Teatrze Narodowym w Warszawie i książkowe wydanie sztuki.

1935

Książkowe wydanie „Granicy”.

1932

Nałkowska w „Tygodniku Ilustrowanym” drukuje w odcinkach „Granicę”.