Początek II połowy XX w. to dla Hanny Nałkowskiej czas zmian w życiu osobistym – wzięła ślub z Zygmuntem Stefanowiczem i powróciła na stałe z Łodzi do Warszawy. To też czas, gdy postanowiono upamiętnić Wacława Nałkowskiego w 100. rocznicę urodzin i 40. rocznicę jego śmierci.  W 1953 roku, po przeniesieniu się do nowego mieszkania i pracowni, Hanna rozpoczęła pracę nad zamówionym przez Instytut Geograficzny UW popiersiem ojca. Mimo małej pracowni stworzyła wielki portret uczonego. Wygląd rzeźby – dumnie podniesiona głowa, masywne szyja i ramiona, sprawiają że mamy odczucie patrzenia na kogoś „ponadludzkiego”. Rzeźba powstała na zamówienie i gotowa była już w połowie 1954 roku, ale jej oficjalne odsłonięcie nastąpiło dopiero w 50.rocznicę śmierci Wacława Nałkowskiego czyli w 1961 roku. Z Dzienników Zofii dowiadujemy się, że w Hannie w pracy kilkukrotnie pozowała siostra, m. in. przy modelowaniu policzków, skroni i uszu bo była podobna do ojca. Dziś Popiersie Wacława Nałkowskiego stoi przy Audytorium im. Wacława Nałkowskiego na Wydziale Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego. 

Fotografia przedstawia dużą rzeźbę popiersia Wacława Nałkowskiego i stojącą obok starszą panią w kapeluszu i jasnym płaszczu – to rzeźbiarka Hanna Nałkowska wskazująca palcem na rzeźbę. 

Logotypy umieszczone poziomo w kolejności od lewej strony: Logotyp MKiDN – Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Logotyp Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich Logotyp Gminy Wołomin