background
logotype
image1 image2 image3

Teraźniejszość

Jakąż nieprzejrzaną, nigdy nie docenioną wartością ludzkiego świata jest – teraźniejszość. Są mężni, dla których jest ona tym, co ma być przezwyciężone i pogardzone, – zaledwie placem boju, ciasnym teatrem walki o przyszłość, deptanym stopniem schodów, prowadzących do złotych pałaców jutra.

A przecież obowiązkiem jest żyjącego człowieka radośnie kochać swą teraźniejszość, w której przeżywa sobą słodki smutek przeszłości i cudowną grozę jutra. Bowiem jest teraźniejszość – jedynym oknem człowieka na wieczność. Zarówno przyszłość daleka, jak głęboka przeszłość, na to są tylko, aby wolna o nich myśl człowieka piękniejszym uczyniła jego dzień dzisiejszy. Każde cudowne marzenie o jutrze świata jest twardo zamknięte klamrą dnia dzisiejszego i stanowi tylko miarę dostojeństwa teraźniejszości. Poprzez siebie jedynie można powziąć pojęcie o niewiarygodnej piękności świata, sobą poznać groźną doniosłość życia i jego upajającą moc, sobą ogarnąć ciemności i światła duszy ludzkiej. Kochając teraźniejszość swoją, musi człowiek także kochać – siebie, jako jedyny instrument poznania i zachwytu. Bowiem jest człowiek jedynym oknem swoim na nieskończoność.

Lustra, Kraków: Spółka Nakł. „Książka", 1913, s. 85-86

Share
2017  Muzeum Nałkowskich  globbersthemes joomla template